Το παρακάτω άρθρο αποτελεί σκέψεις μου και συμπεράσματα τις μέρες που ακολούθησαν απο την εισήγηση μου στο Money Show, Hilton 2011.
Μπορείτε να το βρείτε εδώ!

Το ζητούμενο είναι η ευημερία της κοινωνίας.
Αυτή επιτυγχάνεται μέσω κοινωνικής ηθικής, αλλά και τι άλλο είναι ο Όρος κοινωνική ηθική πέρα από δικαιοσύνη;
Kαι σε ποια βάση ανθίζει η κοινωνική δικαιοσύνη αν όχι στην τήρηση των Νομών;

Eκεί χάνεται η συνοχή, όταν χάνεται το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, εφαρμογής των Νομών, ισότητα απέναντι στους νομούς, οι οποίοι εκφράζουν την εκάστοτε κοινωνική ηθική, που ανά τις γεωγραφικές περιοχές διαφέρει, αλλά poy πάντα εκφράζει την συνολική αίσθηση ηθικής της συλλογικότητας. Εκεί έχουμε χάσει σήμερα, όχι απλά την αίσθηση δικαιοσύνης αλλά την ελπίδα μας σαν κοινωνία και σαν ατομικότητες.

Όμως εκεί βρίσκεται και η νίκη μας!

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε τον λαβύρινθο των οικονομικών όρων με τις ατέρμονες μαθηματικές τους αναλύσεις και να ζητήσουμε την εφαρμογή των Νόμων. Οι νόμοι και κυρίως η καθολική εφαρμογή τους,  προστατεύουν την κοινωνική συνοχή και εξασφαλίζουν στην συλλογικότητα την ατάραχη συνέχιση της λειτουργίας της. Αυτή η αίσθηση δικαιοσύνης λείπει από τους πολίτες, διασπάει την συνοχή τους και αναπτύσσει την αποστροφή και απάθειά τους από την πολιτική τους συμμετοχή στα δρώμενα.

Εκεί βρίσκεται η έλλειψη ελπίδας, όχι σε μια αμιγώς μαθηματική οικονομική αδιέξοδη συλλογιστική αλλά στην κοινή αίσθηση, αυτό που ονομάτισα πριν Κοινωνική Ηθική.
Τι αλλάζει η κοινή αυτή αίσθηση όταν οι οικονομικοί αριθμοί καταμαρτυρούν την έλλειψή μας;

Πολλά!

Η δημιουργική ροπή ενός έθνους, στηρίζετε στην δύναμη και συμμετοχή της κάθε συλλογικότητας. Αυτή δε όταν την διαπνέει μια αίσθηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ελπίδας , υποβοηθάει τις ατομικότητες και τα σύνολα να υπερβούν εαυτούς και να πραγματοποιήσουν θαύματα. Δίνει ώθηση σε μια προσέγγιση της αλληλεγγύης καθώς ο κοινός εθνικός στόχος λειτουργεί ως μαγνήτης και ο εγωπαθής ατομικισμός ελαττώνεται. Η μαγιά αυτής της δημιουργικής εθνικής είναι η αίσθηση πραγματικής δικαιοσύνης. Κάτι που ο φιλελευθερισμός από τους πρωτεργάτες του σαν ιδεολογικό ρεύμα θέλησε να μεταφέρει στις κοινωνίες.

Πως όμως απέτυχε το ρεύμα και δημιούργησε ανισότητες;

H διαστροφή αυτού του κοινωνικού ιδεαλιστικού φιλελευθερισμού κατέληξε στην δημιουργία ενός άναρχο καπιταλιστικού ´νεοφιλελευθερισμού´ ο οποίος επιφέρει  περισσότερες διασπάσεις παρά δημιουργία και συνοχή. Απέτυχαν τα συστήματα τελικά η οι άνθρωποι;

Πόσοι -ίσμοι στην ιστορία μας ως ανθρωπότητα ιδανικοί στην θεωρία εναντιώθηκαν στον ίδιο τους τον εαυτό, την ευημερία δηλαδή που υπηρετούσαν; Eμείς οι ίδιοι εναντιωθήκαμε στους εαυτούς μας!

Όλες οι θεωρίες περνούν μέσα από τα δικά μας ανθρώπινα φίλτρα, όταν αυτά λειτουργούν ενάντια στην κοινωνική ηθική, τότε η δίψα για τα περισσότερα δεν έχει όρια, διασπάει μέσα από εναντιώσεις την κάθε συνοχή και αντίληψη περί συλλογικής και ατομικής ευημερίας.

Περνάμε στην φάση της ιστορίας μας όπου ο πραγματισμός μας ωθεί στο να γεφυρώσουμε τις κατά τα φαινόμενα εναντιότητες. Τι σημαίνει αυτό με μια λέξη; Αλληλεγγύη. Πραγματική αλληλεγγύη και όχι θεωρητική, που θα στηρίζεται στην στον κοινό στόχο, στην κοινή ελπίδα.

Μέσω αυτού του στόχου θα βρούμε την δύναμη να υπερβούμε εαυτούς και να αναδείξουμε περισσότερο από ποτέ τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου μας, ανθρώπους που η κρίση και τα εμπόδια δεν τους πτοούν αλλά αντίθετα τους κάνουν να χαμογελούν μπροστά στην πρόκληση να γίνουμε καλύτεροι από ποτέ.Και μπορούμε αν μη τι άλλο!
Νομοτελειακά η εγωπάθεια σβήνει κάτω από συλλογικούς και εθνικούς στόχους.Αυτή είναι και η εγγύηση της αλληλεγγύης αυτής.

Η αλληλεγγύη σαν γέφυρα μεταξύ των δυο άκρων, του κρατισμού δηλαδή και της ασύδοτης απελευθέρωσης των αγορών με τα οφέλη στους λίγους.

Μπορεί να υπάρξει λιγότερο κράτος εκεί που το κενό των παροχών θα το καλύψει μια πραγματική αλληλεγγύη βασιζόμενη στην δικαιοσύνη, έχοντας σαν εκκίνηση το άτομο-πολίτη. Εξάλλου αν δεν μπορούμε να οριοθετήσουμε ελεύθερα μια κοινωνική ηθική, την κυριαρχία του αυτονοήτου για την ευημερία του ατόμου, αν δεν μπορούμε να οργανωθούμε, να αναγνωρίσουμε την αλληλεγγύη ως ανάγκη και όχι ως υποχρέωση, τότε δεν μας αξίζει να αυτοαποκαλούμαστε άνθρωποι.

Αν δεν έχουμε την ενσυνείδητη αυτή την ικανότητα, τότε η νομοτέλεια μας ωθεί στην διάσπαση, και κατ’ επέκταση, στην τυραννία των λίγων, στην ηττοπάθεια, στον εγωκεντρισμό και μοιρολατρικά στο αναπόφευκτο τέλος.

Καταλήγουμε λοιπόν εκεί που ξεκινήσαμε. Δικαιοσύνη , κοινωνική ηθική.

Ότι δεν μπορούν να πουν τα νούμερα, το λένε οι ψυχές του καθενός μας. Ας πολεμήσουμε για την εφαρμογή των νόμων σε όλους, ας θάψουμε το παρελθόν μας που μας κρατάει δέσμιους προκαταλήψεων και ας πράξουμε τα Αυτονόητα.
Αυτό είναι το ζήτημα των ημερών μας, ο πραγματισμός.Κατόπιν τούτου θα φανούν οι αντοχές μας, το πείσμα μας ως έθνος και η πραγματική μας διάθεση να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας ως πολίτες, ως μονάδες και ως συλλογικότητες. Να αντιπαραβάλουμε την Δημιουργία στην Καταστροφή.

Δικαιοσύνη Τώρα λοιπόν! Εφαρμογή των Νόμων.